Między technologią a organizacją – jak dziś planuje się szpitalne inwestycje

W dalszej części wystąpienia Łukasz Pruszyński omówił zastosowanie AI w mammografii. Prelegent wyjaśnił, że w 2024 r. Radomskie Centrum Onkologii wdrożyło system iCad Profound wykorzystujący algorytmy głębokiego uczenia do analizy badań mammograficznych. Posługując się metaforą „cyfrowego Sherlocka Holmesa”, zaznaczył, że AI pomaga wychwytywać zmiany, które mogłyby zostać przeoczone przez człowieka z powodu zjawiska „ślepoty z nieuwagi”. Pruszyński podkreślił, że system umożliwia scoring pacjentów oraz wskazywanie podejrzanych lokalizacji wymagających dokładniejszej analizy lekarza.

Prelegent omówił również wpływ AI na organizację pracy w mammografii. Jak wyjaśnił, system pozwala w pierwszej kolejności analizować badania z wysokim scoringiem ryzyka, co przyspiesza diagnostykę pacjentek wymagających pilnej interwencji. Zaznaczył, że wdrożenie AI poprawiło przepływ pracy, skróciło czas oczekiwania na wyniki i umożliwiło szybsze kierowanie uwagi na osoby rzeczywiście chore.

Podsumowując wystąpienie, Łukasz Pruszyński podkreślił, że wdrażanie sztucznej inteligencji w medycynie naturalnie budzi obawy, jednak doświadczenia Radomskiego Centrum Onkologii pokazują, że technologia może skutecznie wspierać lekarzy, a nie ich zastępować. Jak zaznaczył, dzięki AI specjaliści zyskują więcej czasu dla pacjentów i mogą skupić się nie tylko na analizie obrazów, ale również na bezpośrednim kontakcie z chorym. Prelegent zakończył wystąpienie stwierdzeniem, że najważniejsze jest to, iż pacjent otrzymuje szybszą, dokładniejszą i bardziej komfortową diagnostykę.

Due diligence infrastrukturalne przed konsolidacją szpitali

Piotr Springer, zastępca dyrektora Instytutu Architektury i Ochrony Dziedzictwa na Wydziale Architektury Politechniki Poznańskiej, wygłosił prelekcję poświęconą znaczeniu rzetelnej analizy infrastruktury przed procesami łączenia podmiotów leczniczych. Prelegent podkreślił, że due diligence infrastrukturalne nie jest zwykłym audytem technicznym, lecz uporządkowanym procesem oceny dokumentacji, stanu technicznego, ryzyk funkcjonalnych, prawnych i operacyjnych infrastruktury szpitalnej przed podjęciem decyzji o konsolidacji lub inwestycji.

Springer wyjaśnił, że celem procesu jest odpowiedź na kluczowe pytania: co faktycznie przejmuje nowy podmiot, jakie ryzyka i zobowiązania zostaną odziedziczone oraz jakie nakłady będą konieczne, aby doprowadzić infrastrukturę do wymaganego standardu. Zaznaczył, że w praktyce problemem często okazuje się nie tylko zły stan techniczny budynków, ale również brak wiedzy o ich rzeczywistym stanie i historii eksploatacyjnej.

Prelegent omówił kolejne etapy due diligence infrastrukturalnego – od ustalenia celu badania i zakresu analizy, przez tworzenie tzw. data roomu, analizę dokumentów, wizję lokalną i warsztaty z personelem, aż po identyfikację ryzyk, ich wycenę oraz przygotowanie raportu końcowego. Springer podkreślił, że w przypadku szpitali szczególnie istotne jest porównanie dokumentacji ze stanem faktycznym, ponieważ układ pomieszczeń, funkcje oddziałów czy rozwiązania organizacyjne często odbiegają od zapisów projektowych i administracyjnych.

Dużą część wystąpienia prelegent poświęcił znaczeniu dokumentacji technicznej i inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej. Zwrócił uwagę, że dokładna inwentaryzacja może być kosztowna, ale stanowi klucz do świadomego zarządzania rozwojem infrastruktury i może stać się podstawą działań badawczo-rozwojowych. Springer omówił również proces mapowania funkcji i komunikacji w szpitalu, wskazując, jak ważna jest analiza przepływu pacjentów, personelu, materiałów czystych i brudnych oraz logistyki wewnętrznej.

Springer zaznaczył, że wizja lokalna nie może ograniczać się wyłącznie do oględzin budynku. Powinna być konfrontacją dokumentacji z rzeczywistym funkcjonowaniem szpitala, prowadzoną wspólnie z personelem technicznym, medycznym i logistycznym. Prelegent skupił się na problemach organizacyjnych, które przez lata stają się „tymczasowymi rozwiązaniami funkcjonującymi na stałe”, a także na ryzykach wynikających z niewłaściwych powiązań funkcjonalnych, takich jak krzyżowanie się dróg czystych i brudnych czy niewydolność komunikacji wewnętrznej.

Prelegent przedstawił także przykłady eskalacji zagrożeń wynikających z zaniedbań infrastrukturalnych. Wskazał m.in., że niesprawny system zasilania awaryjnego może doprowadzić do chaosu organizacyjnego, przeciążenia personelu oraz konieczności transportu pacjentów do innych placówek. Springer podkreślił, że infrastruktura stanowi pierwszą linię obrony szpitala przed zagrożeniami i ma bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo pacjentów oraz ciągłość działania placówki.

Istotnym elementem prelekcji było również omówienie metod klasyfikacji ryzyk. Springer wyjaśnił, że analiza powinna uwzględniać zarówno prawdopodobieństwo wystąpienia zagrożeń, jak i ich potencjalne skutki finansowe oraz organizacyjne. Zaznaczył, że końcowym efektem due diligence nie powinno być jedynie wskazanie usterek, lecz przygotowanie realnego planu działań: określenie kosztów, harmonogramu, priorytetów oraz warunków bezpiecznej konsolidacji.

Przepisy prawa warunkujące dopuszczenie aparatury medycznej stosującej promieniowanie jonizujące do użytkowania

Barbara Sobiecka, pełnomocnik dyrektora ds. bezpiecznego stosowania promieniowania jonizującego Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie, skupiła się na omówieniu najważniejszych regulacji prawnych dotyczących funkcjonowania pracowni rentgenowskich oraz zasad bezpiecznego stosowania aparatów wykorzystujących promieniowanie jonizujące. Prelegentka podkreśliła, że prawidłowe przygotowanie pracowni i spełnienie wymogów formalnych są kluczowe zarówno dla bezpieczeństwa pacjentów i personelu, jak i dla legalnego prowadzenia działalności medycznej.

Wyjaśniła, że podstawowym aktem regulującym kwestie ochrony radiologicznej w Polsce jest ustawa Prawo atomowe z 29 listopada 2000 r. Jak zaznaczyła, przepisy ustawy określają zasady ochrony osób przed zagrożeniami wynikającymi ze stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych, natomiast szczegółowe wymagania zostały doprecyzowane w licznych rozporządzeniach wykonawczych ministra zdrowia oraz Rady Ministrów.

Prelegentka omówiła najważniejsze akty prawne regulujące funkcjonowanie pracowni RTG, w tym rozporządzenia dotyczące bezpiecznej pracy z urządzeniami radiologicznymi, warunków bezpiecznego stosowania promieniowania jonizującego oraz minimalnych wymagań dla jednostek ochrony zdrowia wykonujących procedury radiologiczne. Sobiecka zaznaczyła, że przepisy określają zarówno wymagania techniczne dla aparatów, jak i standardy dotyczące pomieszczeń, ochrony radiologicznej czy kwalifikacji personelu.

W dalszej części wystąpienia szczegółowo omówiła wymagania dla pracowni i gabinetów rentgenowskich. Wyjaśniła, że konstrukcja ścian, stropów, okien i drzwi musi zapewniać odpowiednią ochronę przed promieniowaniem jonizującym. Podkreśliła również znaczenie limitów dawek promieniowania dla personelu oraz osób przebywających poza pracownią RTG. Jak zaznaczyła, przepisy precyzyjnie określają dopuszczalne poziomy narażenia – zarówno dla pracowników gabinetu rentgenowskiego, jak i osób z ogółu ludności.