Pakt dla zdrowia 2030

PAKT_DLA_ZDROWIA_2030
fot. iStock

Najważniejsze siły polityczne w kraju uznały w końcu oczywisty fakt, że stan ochrony zdrowia w Polsce jest tak zły, że tylko wspólne działanie w uzgodnionych kierunkach może dać nadzieję na konieczną zmianę i poprawę jej funkcjonowania. Efektem rozmów jest stworzenie Paktu dla zdrowia 2030.

Tuż przed tegorocznymi wyborami parlamentarnymi, nieco ironicznie, można powiedzieć, że ochrona zdrowia w Polsce osiągnęła dość spektakularny sukces. Najważniejsze siły polityczne w kraju uznały w końcu oczywisty fakt, że jej stan jest tak zły, że tylko wspólne działanie w uzgodnionych kierunkach może dać nadzieję na konieczną zmianę i poprawę jej funkcjonowania. Asumpt do tego spektakularnego porozumienia, nazwanego Paktem dla zdrowia 2030, dały z pewnością m.in. pogarszające się rankingi międzynarodowe polskiej służby zdrowia.

Według ostatnich danych EHCI (Europejskiego Konsumenckiego Indeksu Zdrowia) Polska spadła na 32. pozycję wśród wszystkich ocenianych krajów europejskich, za nami pozostały tylko Węgry, Albania i Rumunia. A także, co z pewnością ważniejsze, ponad 70% Polaków źle ocenia działanie systemu i uznało to za najważniejszy problem do rozwiązania przez rządzących, kimkolwiek by oni nie byli. O tym, że takie ponadpartyjne porozumienie w tej sprawie jest niezbędne, dowodzą choćby znane przykłady Holandii czy Danii, państw, które na tej drodze przeprowadziły skuteczne reformy własnych systemów opieki zdrowotnej. Próba implementowania sprawdzonych rozwiązań to wyraz realizmu i być może w końcu bardziej trzeźwej oceny istniejącego stanu rzeczy. Nie rezygnując z własnych pomysłów, sygnatariusze zgodzili się wspólnie, że konieczne jest:

  1. Podniesienie nakładów na służbę zdrowia do średniej unijnej w 2030, około 7% PKB. Mają one być podnoszone co roku.
  2. Stworzenie Funduszu Opiekuńczego do wsparcia osób starszych, niesamodzielnych i niesprawnych.
  3. Zwiększenie liczby miejsc na studiach medycznych i nakładów na kształcenie lekarzy.
  4. Utworzenie personelu pomocniczego w szpitalach wspomagającego personel medyczny.
  5. Zwiększenie dostępności leków na choroby rzadkie. Zmiany w listach refundacyjnych.
  6. Wprowadzenie obowiązku badań profilaktycznych.
  7. Zapewnienie opieki stomatologicznej dla każdego dziecka.
  8. Wyższy standard szczepień poprzez zapewnienie nowoczesnych szczepionek dla dzieci.
  9. Zwiększenie liczby oddziałów opieki długoterminowej.
  10. Zwiększenie roli lekarza rodzinnego.
  11. Wprowadzenie opieki środowiskowej np. w zakresie psychiatrii. Zwiększenie liczby psychiatrów dziecięcych.

Czytaj także: Krzysztof Bukiel: System samoreformujący się

Komentarze

Nasze strony wykorzystują pliki cookies. Korzystanie z naszych stron internetowych bez zmiany ustawień przeglądarki dotyczących plików cookies oznacza, że zgadzacie się Państwo na umieszczenie ich w Państwa urządzeniu końcowym. Więcej szczegółów w Polityce prywatności.