Oddziały intensywnego nadzoru kardiologicznego − aktualne rozwiązania technologiczne

ODDZIALY_INTENSYWNEGO_NADZORU_KARDIOLOGICZNEGO
fot. iStock

Artykuł stanowi opracowanie struktury i wyposażenia oddziałów intensywnego nadzoru kardiologicznego. Zasady funkcjonowania oraz rozwiązania technologiczne zostały oparte o aktualne wytyczne prawne.

Historia powstania oddziałów intensywnego nadzoru kardiologicznego (Coronary Care Unit – CCU) sięga początku lat 60. XX wieku. Jeszcze w latach 50. amerykańscy kardiolodzy rekomendowali leczenie zawału serca w warunkach domowych. Za twórców idei powstania takich wydzielonych oddziałów uważa się dr. Desmonda Juliana z Edynburga oraz Amerykanina Morrisa Wilburne’a (1). Obaj w 1961 roku opublikowali zbieżne podstawowe założenia ról, jakie miały spełniać takie oddziały prowadzone przez kardiologów – ciągłe monitorowanie elektrokardiograficzne, podejmowanie resuscytacji krążeniowo-oddechowej przez wykwalifikowany personel, zewnętrzną defibrylację i stymulację serca. Dedykowane były one chorym z zawałem serca lub niestabilną chorobą wieńcową. Niezależnie rozwijały się tzw. Intensive Care Unit (ICU) prowadzone przez anestezjologów. Podstawowym wskazaniem do hospitalizacji w ICU była niewydolność oddechowa wymagająca wentylacji mechanicznej (2). Dzięki wprowadzeniu CCU zanotowano istotny spadek śmiertelności wewnątrzszpitalnej u chorych po zawale serca z 30-40% w latach 50. do 15-20% w latach 70. XX wieku (3, 4, 5).

Twórcą oddziałów intensywnej terapii kardiologicznej, początkowo nazywanych oddziałami intensywnej opieki w Polsce, jest prof. Zdzisław Askanas. W książce o chorobie niedokrwiennej, wydanej w 1972 r., prof. Askanas pisał: „W Polsce istnieją i będą nadal rozwijane ośrodki intensywnej opieki kardiologicznej (intensive cardiac care), których zadaniem jest zarówno leczenie ostrej fazy choroby wieńcowej (łącznie z zawałem serca) przez pierwsze dni choroby, jak i zaburzeń rytmu i przewodnictwa serca u chorych bez zawału”. I dalej: „Z problemem tym łączy się konieczność zapewnienia środków… Konieczne jest intensywne doszkalanie kadr w zakresie intensywnej opieki kardiologicznej oraz jasne rozstrzygnięcie perspektywicznych założeń organizacji i rejonizacji tych ośrodków, a zwłaszcza świadomość organizatorów, że sprawy tej nie da się rozwiązać drogą organizowania wyłącznie ośrodków bądź oddziałów anestezjologiczno-reanimacyjnych” (6).

Czytaj także: Kompleksowa koordynowana opieka po zawale serca – ocena programu KOS-zawał

Komentarze

Nasze strony wykorzystują pliki cookies. Korzystanie z naszych stron internetowych bez zmiany ustawień przeglądarki dotyczących plików cookies oznacza, że zgadzacie się Państwo na umieszczenie ich w Państwa urządzeniu końcowym. Więcej szczegółów w Polityce prywatności.