Infrastruktura bloku operacyjnego – panele, okładziny, szkło czy stał nierdzewna?

Sala operacyjna jest najważniejszym miejscem funkcjonowania obiektu opieki medycznej. Charakteryzuje się najwyższymi wymaganiami utrzymania aseptycznych warunków pracy oraz najbardziej skomplikowaną infrastrukturą.
Gdy w drugiej połowie XVIII w. następowały zmiany w organizacji obiektów opieki zdrowotnej, polegające na oddzielaniu pomieszczeń o różnych funkcjach i wprowadzaniu podziału szpitali na oddziały, nikt nie myślał o miejscu operacyjnym jako o sali operacyjnej w dzisiejszym rozumieniu. Pierwsza sala, jako wydzielone pomieszczenie do przeprowadzania zabiegów operacyjnych, powstała w 1882 roku. Koniec XIX wieku przyniósł ze sobą także wprowadzenie procedur mających zapewnić aseptyczne warunki pracy w czasie zabiegów chirurgicznych poprzez stosowanie fartuchów, ochraniaczy na buty, które były czyszczone we wprowadzonych do stosowania autoklawach. W tym samym czasie zaczęto analizować możliwość dezynfekcji różnych materiałów, z których wykonywano miejsca przechowywania narzędzi zabiegowych. Już wtedy okazało się, że szkło jest jednym z materiałów, który najłatwiej zdezynfekować.
XX w. z kolei to rozwój wiedzy o zakażeniach szpitalnych i wynikające z przeprowadzonych badań pierwsze zastosowania systemów wentylacji i klimatyzacji o wysokich parametrach czystości powietrza, a także nawiewu laminarnego powietrza w pole operacyjne. Współczesny rozwój myśli technicznej to dążenie do uniezależnienia miejsca wykonywania badań od otaczającego środowiska poprzez uzyskanie jak najwyższej czystości powietrza.
Charakterystyka sali operacyjnej
Miejsce wykonywania zabiegów operacyjnych (chirurgicznych) jest najważniejszym miejscem [...]