System Wspomagania Dowodzenia Państwowego ... - dlaszpitali.pl

System Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego – przyszłość systemu ratownictwa medycznego w Polsce?

opm-system-wspomagania-dowodzenia-panstwowego-ratownictwa-medycznego
fot. iStock

Podwalinami stworzenia Systemu Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego (SWD PRM) jest moment powstawania systemu ratownictwa medycznego, któremu przypisano szereg nowych zadań – stworzenie szpitalnych oddziałów ratunkowych, powołanie do życia Lotniczego Pogotowia Ratunkowego, stworzenie centrów powiadamiania ratunkowego (CPR) czy specjalizacji z medycyny ratunkowej.

System Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego (SWD PRM) jest systemem teleinformatycznym obejmującym cały teren naszego kraju. Głównym celem jest realizacja zadań określonych w Ustawie o Państwowym Ratownictwie Medycznym przez dyspozytorów medycznych, członków zespołów ratownictwa medycznego, lekarzy koordynatorów ratownictwa medycznego z wykorzystaniem jednolitego w skali kraju systemu – SWD PRM.

Rys historyczny

Podwalinami stworzenia Systemu Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego (SWD PRM) jest moment powstawania systemu ratownictwa medycznego, któremu przypisano szereg nowych zadań – stworzenie szpitalnych oddziałów ratunkowych, powołanie do życia Lotniczego Pogotowia Ratunkowego, stworzenie centrów powiadamiania ratunkowego (CPR) czy specjalizacji z medycyny ratunkowej. Model pierwotny zakładał, że CPR będzie miejscem zintegrowania wszystkich służb ratowniczych, tj.: policji, straży pożarnej i pogotowia ratunkowego (taki model działa w większości krajów Europy). Niestety koncepcje zmieniały się wraz ze zmianą rządów. Pierwsza Ustawa o Państwowym Ratownictwie Medycznym z 2001 roku mówiła, że CPR będzie podmiotem na poziomie powiatów, lecz zapisy dopuszczały również stworzenie CPR ponadpowiatowych, o ile starostowie tych powiatów podpiszą takie porozumienie. O ile w przypadku podmiotów leczniczych nie był to problem, to w przypadku innych służb, np. Państwowej Straży Pożarnej (PSP), taka sytuacja nie była już możliwa, ponieważ Ustawa regulująca organizację Państwowej Straży Pożarnej na terenie kraju mówiła o tym, że jednostką zarządzającą jest powiat. W następnych latach powstała koncepcja stworzenia kilkudziesięciu CPR-ów, a następnie nawet kilkuset. W większości krajów wysoce rozwiniętych centrów powiadamiana ratunkowego jest od kilku do kilkunastu, w zależności od rejonu i liczby mieszkańców. Powstała także Ustawa o Państwowym Ratownictwie Medycznym z dnia 8 września 2006 roku, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2007 roku. Określa ona sposób pracy operatora numeru alarmowego 112, polegającego na przekierowaniu zgłoszeń do właściwej służby, jakie warunki trzeba spełnić, aby móc wykonywać zadania dyspozytora medycznego, określenie zadań dla dyspozytora medycznego oraz zadań lekarza koordynatora ratownictwa medycznego w urzędach wojewódzkich. Za ważny punkt można również uznać wejście Polski w struktury Unii Europejskiej, ponieważ to spowodowało konieczność uruchomienia w naszym kraju numeru alarmowego 112.

Na przestrzenni lat w tym zakresie powstał szereg aktów prawnych, takich jak:

  • 17 września 2007 r. – Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowej organizacji centrów powiadamiania ratunkowego;
  • 5 grudnia 2008 r. – Ustawa o zmianie ustawy o ochronie przeciwpożarowej oraz niektórych innych ustaw;
  • 10 grudnia 2008 r. – Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie organizacji i funkcjonowania systemu gromadzącego i udostępniającego informacje i dane dotyczące lokalizacji zakończenia sieci, z którego zostało wykonane połączenie do numeru alarmowego „112” albo innych numerów alarmowych;
  • 31 lipca 2009 r. – Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie organizacji i funkcjonowania centrów powiadamiania ratunkowego i wojewódzkich centrów powiadamiania ratunkowego;
  • 18 lutego 2011 r. – Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zmieniające rozporządzenie w sprawie centrów powiadamiania ratunkowego i wojewódzkich centrów powiadamiania ratunkowego;
  • 24 marca 2011 r. – Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie centralnego punktu systemu centrów powiadamiania ratunkowego oraz punktów centralnych służb;
  • 22 listopada 2013 r. – Ustawa o systemie powiadamiania ratunkowego;
  • 28 kwietnia 2014 r. – Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie organizacji i funkcjonowania centrów powiadamiania ratunkowego;
  • 29 lipca 2014 r. – Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie numerów telefonicznych, które mogą być obsługiwane w ramach systemu powiadamiania ratunkowego;
  • 21 sierpnia 2014 r. – Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie wymagań funkcjonalnych dla systemu teleinformatycznego i interfejsu komunikacyjnego oraz warunków współpracy systemu powiadamiania ratunkowego z Policją, PSP oraz dysponentami zespołów ratownictwa medycznego.

Czytaj także: Pod napięciem czy tradycyjnie? Elektronika w Państwowym Ratownictwie Medycznym

Komentarze

Nasze strony wykorzystują pliki cookies. Korzystanie z naszych stron internetowych bez zmiany ustawień przeglądarki dotyczących plików cookies oznacza, że zgadzacie się Państwo na umieszczenie ich w Państwa urządzeniu końcowym. Więcej szczegółów w Polityce prywatności.