Symulacja medyczna w Polsce – stan aktualny i perspektywy rozwoju

Edukacja medyczna w Polsce znajduje się aktualnie w ekstremalnie ważnym momencie. Czy Polska potwierdzi swoje miejsce jako kraj szkolący dobre kadry medyczne? Czy dobrze wykorzystamy nadchodzące szanse?
Symulacja medyczna jest metodą edukacyjną polegającą na stwarzaniu możliwości nauki przez doświadczenie w kontrolowanym środowisku. Dokonujemy tego przez odtworzenie konkretnych zachowań bądź warunków w okolicznościach nieuwzględniających udziału prawdziwych pacjentów. Nie trzeba tłumaczyć, jak poważnym problemem jest włączanie pacjentów w proces edukacyjny. Z jednej strony jest to niezbędne, z drugiej – zawsze trudne, a czasami niebezpieczne, zarówno dla pacjenta, jak i dla uczącego się, a także instytucji szkolącej. Nie jest nową koncepcją, by za pomocą symulowania przygotowywać szkolonych do interakcji z pacjentem. Tak powstały przed wieloma laty pierwsze medyczne symulatory porodowe ułatwiające położnym naukę przyjmowania porodu bez narażania na szwank dziecka i rodzącej. Dopiero po przeszkoleniu przyszłe położne praktykowały pod okiem doświadczonych nauczycielek podczas prawdziwych porodów. Można by mnożyć wiele podobnych przykładów, zwłaszcza że również w tej dziedzinie życia doszło do znacznego rozwoju na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat (1). Dla ułatwienia dalszej dyskusji warto omówić podstawowe rodzaje symulacji, z jakimi można się spotkać w edukacji medycznej (2).
Symulacja wysokiej wierności
Poprzez możliwie wierne odtworzenie środowiska, a często również podmiotu pracy, w symulacji wysokiej wierności dąży się do maksymalnego zbliżenia środowiska nauki do środowiska pracy. Typowe sale symulacyjne stosowane w tej technice wyglądają tak samo lub niemal tak samo jak prawdziwe sale SOR czy IT. Często mają takie same wyposażenie, układ [...]