Nowoczesne materiały stosowane w plastyce przepuklin

Defekty przedniej ściany brzucha o różnej etiologii i rozległości wymagają od chirurgów biegłości w posługiwaniu się różnymi metodami rekonstrukcji tej okolicy, jak również znajomości asortymentu materiałów wykorzystywanych do hernioplastyki, jakie oferują koncerny medyczne. W artykule przedstawiono charakterystykę głównych grup implantów, opierając się na ich wybranych przykładach.
Problem skutecznej naprawy przepuklin nęka i frustruje liczne rzesze chirurgów o odmiennych doświadczeniach i umiejętnościach. Ewolucję w herniologii zapoczątkował w 1887 r. E. Bassini. Dzięki lepszemu poznaniu anatomii pachwiny opracował metodę operacyjną, która na wiele lat stała się kanonem w chirurgii tej okolicy. Nie oznacza to, że jednoczasowo nie próbowano wprowadzać materiałów do wzmacniania wrót przepuklinowych. Pierwsze implanty, wykonane z metalu (stalowe druty, tantalowe blaszki, srebrne tasiemki) wyrządzały tak ogromne szkody w okolicznych tkankach, że szybko zaniechano ich stosowania. Dopiero w latach pięćdziesiątych XX wieku Usher wyprodukował i zastosował pierwszą siatkę z polipropylenu, co jednak nie zmieniło podejścia do plastyki przepuklin (1, 2, 3). Do zasadniczego zwrotu przyczyniła się prosta do opanowania metoda opracowana w 1989 r. przez zespół Lichtensteina, która po dziś dzień jest „złotym standardem” w plastyce przepukliny pachwinowej, zmniejszając nawrotowość do wartości jednocyfrowych (4).
Wzrastający poziom opieki zdrowotnej oraz upowszechnienie zabiegów chirurgicznych przyczyniły się do wzrostu liczby przepuklin pooperacyjnych. Minione stulecie pokazało nawet najbardziej oddanym zwolennikom napraw tkankowych, że implanty są konieczne do pokrycia lub wzmocnienia ubytków ściany brzucha. Naprawa pierwotna [...]