Współpłacenie w ochronie zdrowia – temat ciągle otwarty?

Jak to robią inni

W Polsce, jeśli w ogóle zarządzający systemem podejmują dyskusje na temat ewentualnego współpłacenia za usługi medyczne, to na ogół w kontekście nieudanych prób w Czechach, na Słowacji czy Węgrzech. Ich niepowodzenie, o czym już wspominano, miało głównie podłoże polityczne. Decyzję o rezygnacji z wprowadzonych wcześniej rozwiązań podejmowały dochodzące do władzy formacje populistyczne. Tymczasem w rozwiniętych, znacznie bogatszych krajach zachodnich różne formy finansowej partycypacji pacjentów w funkcjonowanie systemów ochrony zdrowia znane są od dawna. Najczęściej występujące modele działają następująco:

1. Swoisty rodzaj „franczyzy” jako formy współpłacenia. Polega na tym, że pacjent pokrywa wszystkie koszty leczenia do określonej kwoty, w USA jest to np. 1200 USD. Powyżej tej sumy koszty leczenia ponosi ubezpieczyciel – Medical Care. Podobnie system działa w Szwajcarii. Analogiczny funkcjonuje w Szwecji w odniesieniu do leczenia stomatologicznego. Koszty do 700 SEK pokrywa pacjent, powyżej tej sumy – ubezpieczyciel.

2. Innym stosowanym rozwiązaniem, np. we Francji, jest sytuacja, w której nie są określone maksymalne płatności pacjenta, po przekroczeniu których koszty leczenia pokrywane są z płaconej przez niego składki. Każdy chory opłaca całość kosztów, a po zakończeniu procesu leczenia zwraca się do ubezpieczyciela o zwrot ich części. Przysługujące mu kwoty nie są sztywno określone, przykładowo wynoszą:

• za opiekę ambulatoryjną – 60-70%,
• za pobyt w szpitalu – do 70%,
• za badania diagnostyczne, w zależności od rodzaju – do 60-70%.
[...]

Ten materiał dostępny jest dla Subskrybentów.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną Subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas