Współczesne techniki laparoskopowe – korzyści dla pacjenta

OPM_5_19_WSPOLCZESNE_TECHNIKI_LAPAROSKOPOWE_iStock_1148818309.jpg
fot. iStock

Interwencja chirurgiczna jest niewątpliwie sytuacją stresową, w której dochodzi do odpowiedzi organizmu człowieka: zarówno tej fizjologicznej, jak i psychicznej. Mniejsze cięcie w technikach laparoskopowych, w porównaniu do zabiegów klasycznych, powoduje mniejszy uraz dla ustroju człowieka.

Pierwsze próby badania wnętrza ciała przy wykorzystaniu metod endoskopowych sięgają czasów starożytnych. Hipokrates (460-375 p.n.e.) używał rektoskopu własnego pomysłu, a w ruinach miasta zniszczonego przez erupcję wulkanu (starożytne Pompeje) odnaleziono elementy kolonoskopu, które są datowane na 70. rok n.e. (1).

Zarys historyczny

Pomysłodawcą laparoskopii w wydaniu dzisiejszym był Philip Bozzini (1773-1809). W 1805 roku skonstruował pierwszy endoskop – układ optyczny pozwalający badaczowi na wgląd do wnętrza ludzkiego ciała (1).

Po II wojnie światowej osiągnięcia światowe w miniaturyzacji elektroniki pozwoliły na transmisję obrazu z wnętrza jamy brzusznej poprzez mikrokamery na ekran monitora telewizyjnego. Dzięki tym wynalazkom pole operacyjne, oprócz operatora, mogła obserwować także asysta – możliwe stało się więc wykonywanie zabiegów operacyjnych, które wymagały pracy większej liczby osób (1).

W 1960 roku Kurt Semm stworzył koncepcję narzędzi, których konstrukcja i założenia dały podstawę dla rozwoju instrumentarium, które są używane do dziś. W 1983 r. ten sam lekarz (ginekolog) wykonał pierwszą appendektomię laparoskopową (1, 2).

Niemiecki chirurg Erich Mühe, zainspirowany działaniami Kurta Semma, skonstruował własny laparoskop, który nazywał „Galloskopem”. W 1985 udało mu się wykonać pierwszą cholecystektomię laparoskopową, natomiast pierwszą cholecystektomię laparoskopową z zastosowaniem wideoskopii wykonał Francuz Phillipe Mouret w Lyonie w 1987 roku. Początkowo chirurdzy podchodzili do nowej techniki bardzo sceptycznie. Dopiero w latach 1989/1990 metoda ta została w pełni uznana. Od tego czasu ma ona coraz więcej zwolenników (1, 2).

Czytaj także: Współczesna chirurgia − problemy i wyzwania. Rozmowa z prof. K. Paśnikiem, prezesem TChP

W ciągu ostatnich kilkunastu lat nastąpił dynamiczny rozwój laparoskopii. Dziś laparoskopia jest obecna niemal w każdym szpitalu. Wykonywanych jest coraz więcej zabiegów oraz rośnie liczba „rutynowych” zastosowań laparoskopii. Ocenia się, co podkreślał prof. dr hab. n. med. Andrzej Budzyński, że „dziś nie ma takiej operacji wewnątrzbrzusznej, której nie udałoby się wykonać laparoskopowo” (2). Niektórzy przeczuwają, że laparoskopia jako metoda chirurgii małoinwazyjnej może całkowicie zastąpić stosowane dotychczas techniki operacyjne, zostawiając je jedynie do trudnych lub powikłanych przypadków.

Komentarze

Nasze strony wykorzystują pliki cookies. Korzystanie z naszych stron internetowych bez zmiany ustawień przeglądarki dotyczących plików cookies oznacza, że zgadzacie się Państwo na umieszczenie ich w Państwa urządzeniu końcowym. Więcej szczegółów w Polityce prywatności.