Ultrasonografia point-of-care u pacjentów w stanach nagłych
Elementem różnicującym tradycyjną diagnostykę ultrasonograficzną od USG POC jest zakres szkolenia wymagany dla nabrania niezbędnych kompetencji w ocenie ultrasonograficznej przez lekarza nie będącego specjalistą w zakresie technik obrazowych. Biorąc pod uwagę, że celem oceny USG POC jest identyfikacja jedynie istotnych, nie budzących wątpliwości odchyleń od normy, to również zakres szkolenia jest istotnie niższy niż w przypadku podejścia tradycyjnego. Zgodnie z aktualnymi wytycznymi przyjmuje się, że minimalna do liczbą nadzorowanych badań dla wystarczająca do nabrania elementarnego doświadczenia wynosi około – od 20 do 50 badań dotyczących poszczególnych układów (serce, płuca, jama brzuszna, żyły obwodowe, ocena hemodynamiki) (10, 11, 13). Dla porównania – minimalne wymogi Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego dotyczące uzyskania certyfikatu wskazują konieczność wykonania 500 badań wciągu 3 lat. Wymogi Polskiego Towarzystwa Ultrasonograficznego określają konieczność wykonania 1600 badań w ciągu 2 lat. Niemniej jednak przy założeniu, że badanie USG POC ma zastosowanie w obrębie pewnych sytuacji klinicznych, ma na celu przede wszystkim odróżnienie stanów prawidłowych od patologicznych i ukierunkowanie prowadzonego leczenia, to taki zakres szkolenia wydaje się wystarczający.
Niższe wymogi szkoleniowe zwiększają dostępność metody nie obniżając jej przydatności. Wydaje się, że krzywa nauki USG POC ma stromy kształt, a użycie USG pozwala przeciętnemu lekarzowi na szybkie osiągnięcie wysokiej skuteczności diagnostycznej. Jak wskazują dane z piśmiennictwa, ocena USG POC przez lekarzy nie będących specjalistami diagnostyki obrazowej umożliwia rozpoznanie u około 50-60% pacjentów odchyleń, które nie są rozpoznane w badaniu klinicznym. W około 50% przypadków są to nieprawidłowości istotne, skutkujące zmianą sposobu leczenia pacjenta (10, [...]
Komentarze
Strefa wiedzy
701 praktycznych artykułów - 324 ekspertów - 16 kategorii tematycznych




