Wewnętrzny audyt kliniczny w radiologii

Komisja ds. Procedur wzorcowych i audytów klinicznych zewnętrznych w zakresie radiologii i radiologii zabiegowej przygotowuje zalecenia, zgodnie z którymi audyt kliniczny wewnętrzny powinien zbadać pięć obszarów:

• zgodność z obowiązującym prawem (działanie w oparciu o obowiązujące rozporządzenia, m.in. o teleradiologii),
• nadzór nad dokumentacją (poufność, zawartość informacyjna, bezpieczeństwo, sposób archiwizacji),
• nadzór nad wyposażeniem (testy eksploatacyjne, umiejętność obsługi, serwisowanie),
• opiekę nad pacjentem (optymalizacja dawek, przekazywanie informacji, zapewnienie intymności),
• prawidłową realizację procedury radiologicznej (zawartość informacyjna wyniku – obrazu, opisu, efektu zabiegu).

Zobaczmy zatem, co wiąże się z tymi obszarami. Zalecana metoda nie jest nowym i bardzo oryginalnym pomysłem. Zgodnie z zasadą, że ściągać warto od prymusa, a nie od matoła, przypatrzyliśmy się metodyce działań tuż za naszą zachodnią granicą. Podobnie do tamtejszych działań i u nas na podstawie uzyskanych od audytowanej jednostki informacji przedmiotem audytu jest kilka, kilkanaście ściśle określonych, ale wybranych losowo, zrealizowanych procedur medycznych. Na ogół są to procedury najczęściej wykonywane w audytowanej pracowni i wiążące się z najwyższymi dawkami otrzymywanymi przez pacjentów. Na podstawie krótkiej wizyty (zbieranie informacji z obserwacji) oraz przekazanej dokumentacji zespół audytorski jest w stanie określić funkcjonowanie jednostki, jednocześnie oceniając zasady zachowania dobrej praktyki. Przekazywana dokumentacja składa się z części ogólnej, dotyczącej zasad postępowania w poszczególnych obszarach oraz części szczegółowej (w tym klinicznej) [...]

Ten materiał dostępny jest dla Subskrybentów.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną Subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas