Ochrona zdrowia w Holandii – wzór dla polskiego systemu?
Fundamenty zmian
Holenderski system opieki zdrowotnej opiera się na czterech fundamentach w postaci ustaw: o ubezpieczeniach społecznych (Zorgverzekeringswet), opiece długoterminowej (Wet langdurige zorg), opiece społecznej (Wet maatschappelijke ondersteuning) i ochronie zdrowia młodzieży (Jeugdwet) (2). Założeniem jest stała modyfikacja systemu wraz ze zmieniającymi się potrzebami społeczeństwa. Dotyczy to głównie problemu przemian demograficznych. Ostatnie zmiany ustawowe miały miejsce w 2015 r. Wymienione wyżej ustawy w zasadzie „konsumują” zdecydowaną większość potrzeb zdrowotnych obywateli, zarówno jeśli chodzi o spektrum usług medycznych, jak i czasookres ich udzielania. Wszyscy ubezpieczeni, w zależności od wieku bądź rodzaju schorzenia, w określonej sytuacji znajdują się „pod opieką” jednej z wymienionych regulacji.
Każdy obywatel i rezydent Holandii musi w związku z tym posiadać obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne, zawarte w jednym z kilkudziesięciu (w 2015 r. było ich 24) prywatnych zakładów (funduszy) ubezpieczeniowych. Realizację tego obowiązku administracyjnie nadzoruje państwo. Żaden ubezpieczony nie może być wykluczony przez potencjalnego ubezpieczyciela z powodu np. wieku czy stanu swojego zdrowia. Nie ma zatem sytuacji, w której firmy ubezpieczeniowe wybierają sobie klientów pod kątem ich opłacalności, wyłącznie np. młodych i zdrowych. Taki stan rzeczy może oczywiście prowadzić do strat ubezpieczycieli, z którymi umowy zawrze relatywnie duża liczba osób starszych, obarczonych różnymi chorobami. Tu objawia się rola państwa jako regulatora rynku. Za pośrednictwem specjalnych funduszy państwo wyrównuje ubezpieczycielom ten rodzaj strat.
Z faktu, że każdy obywatel musi posiadać ubezpieczenie zdrowotne w podstawowym zakresie, wynika także konieczność [...]
Komentarze
Strefa wiedzy
701 praktycznych artykułów - 324 ekspertów - 16 kategorii tematycznych




