Niewydolność oddechowa w oddziale intensywnej terapii... - dlaszpitali.pl

Niewydolność oddechowa w oddziale intensywnej terapii noworodka – aktualne standardy

niewydolnosc-oddechowa-oit-noworodka
fot. iStock

Dziś na  pierwszym planie znajduje się tendencja do  prób pozostawienia pacjenta niewydolnego oddechowo na  wentylacji nieinwazyjnej (rezygnacja z  intubacji), a  jeśli pacjent wymaga intubacji i  wentylacji mechanicznej, priorytetem staje się jak najszybszy powrót do  wentylacji nieinwazyjnej.

Problem niewydolności oddechowej to  jedno z  podstawowych zagadnień w  neonatologii. Przyczyn niewydolności oddechowej prowadzącej do  konieczności zastosowania wsparcia oddechu u  noworodka jest wiele: zespół zaburzeń oddychania (najczęstszy powód), przejściowe tachypnoe noworodka, bezdechy, zapalenie płuc, wstrząs septyczny, zespół aspiracji smółki, przetrwałe nadciśnienie płucne, przewlekła wentylacja, dysplazja oskrzelowo-płucna, zespoły ucieczek powietrza, szereg wad wrodzonych górnych i  dolnych dróg oddechowych, przepuklina przeponowa, atrezja przełyku. Patologie te  mogą nakładać się na  siebie u  jednego pacjenta, a  każdy z  tych stanów może różnić się, czasem nawet dość znacznie, podejściem do  leczenia niewydolności oddechowej i  problemem zastosowania wsparcia oddechu.

Na  przestrzeni ostatnich lat znaczącą ewolucję przeszła strategia leczenia niewydolności oddechowej noworodka. Kilkanaście lat temu podstawową umiejętnością neonatologa była zdolność intubacji i  prowadzenia wentylacji inwazyjnej. Dziś konieczność posiadania tych umiejętności oczywiście jest i  pozostanie niezbędna, ale na  pierwszym planie uwidacznia się tendencja do  prób pozostawienia pacjenta niewydolnego oddechowo na  wentylacji nieinwazyjnej (rezygnacja z  intubacji), a  jeśli pacjent wymaga intubacji i  wentylacji mechanicznej, priorytetem staje się jak najszybszy powrót do  wentylacji nieinwazyjnej. Takie postępowanie możliwe jest dzięki stosowanej prenatalnie i  od  pierwszych minut po  urodzeniu profilaktyce oraz rozwojowi, jaki dokonał się na  przestrzeni ostatnich lat w  sprzęcie, którym dysponuje neonatolog.

Rozwój płuc 

Poznanie przebiegu rozwoju płuc i  ich dojrzewania, patofizjologii zaburzeń oddychania oraz rozwój techniki w  medycynie i  przeniesienie jej na  pole neonatologii umożliwiło ratowanie coraz to  bardziej niedojrzałych, urodzonych z  mniejszą masą urodzeniową noworodków. Według aktualnych wytycznych próby leczenia podejmuje się u  noworodków urodzonych w  23. tygodniu wieku postkoncepcyjnego, z  masą ciała 500 gramów. Wytyczne te  i  możliwość leczenia skrajnie niedojrzałego noworodka w  dużej mierze łączą się z  fazą rozwoju płuc.

Od  17. do  26. tygodnia wieku postkoncepcyjnego płuca są  w  fazie kanalikowej rozwoju. Wtedy to  dochodzi do  rozwoju dolnych dróg oddechowych, tworzenia pierwotnych oskrzelików, przewodów pęcherzykowych oraz wytworzenia pneumocytów typu I  i  II, w  których to  dochodzi do  produkcji i  magazynowania surfaktantu. Pojawia się, wcześniej niemożliwa do  osiągnięcia, szansa na  podjęcie ograniczonej wymiany gazowej.

W  kolejnych tygodniach rozwoju (27.-36. tydzień wieku postkoncepcyjnego) płuca przechodzą przez fazę woreczkową, w  której to  pojawiają się przewody pęcherzykowe w  postaci woreczków. Ścieńczeniu ulega nabłonek oddechowy, prowadząc do  zmniejszenia grubości bariery krew − powietrze, istotnej w  wymianie gazowej Od  około 28. tygodnia wieku postkoncepcyjnego dochodzi do  zwiększenia liczby pneumocytów I  i  II  typu, a  co  za  tym idzie − do  wzmożonej syntezy surfaktantu. To  obecność surfaktantu decyduje o  możliwości utrzymania powietrza w  drogach oddechowych i  w  pęcherzykach płucnych. Brak bądź niewystarczającą ilość surfaktantu wiąże się z  zespołem zaburzeń oddychania i najczęstszą przyczyną niewydolności oddechowej u  noworodka urodzonego przedwcześnie.

W  kolejnych tygodniach (powyżej 36. tygodnia wieku postkoncepcyjnego) płuca wchodzą w  fazę pęcherzykową. W  tej fazie tworzone są  pęcherzyki płucne, których liczba będzie wzrastać dalej po  urodzeniu, do  8.  roku życia.

Należy pamiętać, że  opieka neonatologiczna nie skupia się jedynie na  wczesnym etapie życia człowieka, lecz dba o  prawidłowy rozwój i  poprawę ogólnego stanu zdrowia, co  będzie owocować w  przyszłości. W  myśl powyższego twierdzenia aktualnie podejmowane są  wszelkie starania profilaktyczne, aby uniknąć wentylacji mechanicznej, która prowadzona najmniej traumatycznie jak to  możliwe i  tak niesie ze  sobą ryzyko uszkodzenia płuc.

Czytaj także: Intensywna terapia noworodków – wyposażenie sprzętowe

Komentarze

Nasze strony wykorzystują pliki cookies. Korzystanie z naszych stron internetowych bez zmiany ustawień przeglądarki dotyczących plików cookies oznacza, że zgadzacie się Państwo na umieszczenie ich w Państwa urządzeniu końcowym. Więcej szczegółów w Polityce prywatności.