Analiza funkcjonowania opieki geriatrycznej w Polsce

W Polsce opieka geriatryczna jest dziedziną dopiero rozwijającą się. Hospitalizacja pacjentów senioralnych na oddziałach geriatrycznych, nie zaś na oddziałach ogólnointernistycznych, może stanowić sposób na pewne oszczędności środków finansowych NZF.
Wiek srebrny, z definicji, to stan będący efektem starzenia, czyli ostatni okres życia (1). Definicja Światowej Organizacji Zdrowia mówi, że ostatni okres życia człowieka podzielić możemy na trzy etapy. Pierwszy z nich to wiek przedstarczy, czyli lata 45-59, potem wczesna starość w latach 60-74, następnie starość pośrednia w okresie 75-89 lat oraz późna starość (długowieczność), rozpoczynająca się w dziewięćdziesiątym roku życia i trwająca do momentu zgonu. Można zwrócić uwagę, iż długowieczność to nazwa stosowana przez gerontologów, czyli osoby naukowo zajmujące się procesami starości (2). Należy też rozróżnić starość od starzenia się – różnica polega na tym, iż pierwsze dotyczy określonego wieku, a drugie – populacyjnego wzrostu odsetka osób starszych przy spadku odsetka dzieci. Z danych GUS wynika, że stosunek odsetka osób w wieku produkcyjnym do odsetka dzieci będzie wynosił 6:4 w roku 2030.
Rozwój techniki, technologii, wiedzy medycznej, poprawa warunków życia, poprawa warunków sanitarnych wpływają na coraz dłuższe życie. Jednocześnie spada liczba urodzeń i przyrost naturalny. Zmienia się struktura ludności, wzrasta odsetek osób uznawanych za stare. W populacji światowej 10% osób to osoby w wieku 60 lat i więcej. Europa starzeje się jeszcze szybciej, tu 50% populacji to osoby w wieku +60 (2). Średnia wieku Europy to 50 lat. Jeszcze nigdy w znanej nam historii tak wysoka średnia nie występowała. Teoretycznie, ekstrapolując, co trzeci Europejczyk w ciągu 35 lat sięgnie wieku minimum 60 lat. W związku z powyższym wybór odpowiedniego sposobu opieki nad [...]