Telemedycyna – podstawowe regulacje prawne

Obecnie najbardziej rozwijają się i upowszechniają telekardiologia, teleradiologia i telerehabilitacja. W systemie publicznego ubezpieczenia zdrowotnego telekonsultacja kardiologiczna i geriatryczna są aktualnie finansowane przez NFZ.
Rozwój technologii informatycznych i telekomunikacyjnych spowodował m.in. powstanie nowej formy medycyny/opieki zdrowotnej, tj. medycyny na odległość (tzw. telemedycyny). Telemedycyna jest stosunkowo młodą dziedziną medycyny i opieki zdrowotnej łączącą w sobie elementy telekomunikacji, informatyki oraz medycyny. Słowo „telemedycyna” pochodzi od greckiego słowa tele (na odległość) i łacińskiego mederi (leczenie).
Istnieje wiele definicji telemedycyny; najprostsza stanowi, że jest to praktyka lekarska oraz edukacja medyczna odbywająca się za pośrednictwem interaktywnej komunikacji wykorzystującej teleinformatyczne urządzenia przesyłające dźwięk i obraz, a nie poprzez bezpośrednią fizyczną interakcję lekarz – pacjent1. Według dokumentu z 1998 roku Information for Health: An information strategy for the modern NHS telemedycyna obejmuje aktywności związane z ochroną zdrowia (w tym diagnostykę, porady, leczenie i monitorowanie), w których uczestniczy pracownik opieki zdrowotnej i pacjent lub dwóch pracowników ochrony zdrowia, oddzielonych od siebie w przestrzeni (a niekiedy także w czasie). Pojęcie telemedycyny obejmuje też zdalne prowadzenie szkoleń personelu medycznego, konferencji czy procedur diagnostycznych i leczniczych. Telemedycyna jest w krajach wysoko rozwiniętych ważnym uzupełnieniem bezpośredniego kontaktu lekarz – pacjent. Forma ta przynosi wiele korzyści, m.in. przyspiesza diagnostykę, ułatwia dostęp do opieki zdrowotnej osobom oddalonym od ośrodków medycznych, ogranicza koszty związane z np. transportem. Zastosowanie narzędzi [...]