Zabiegi małoinwazyjne w angiologii. Techniki... - dlaszpitali.pl

Zabiegi małoinwazyjne w angiologii

zabiegi-maloinwazyjne_W_ANGIOLOGII
fot. iStock

Techniki obrazowania, które są możliwe dzięki wyspecjalizowanemu oprogramowaniu komputerowemu, jak spiralna tomografia komputerowa z trójwymiarową rekonstrukcją, cyfrowa angiografia subtrakcyjna i ultrasonografia wewnątrznaczyniowa, pomogły zapewnić precyzję niezbędną do „minimalnie inwazyjnego” lub wewnątrznaczyniowego leczenia choroby naczyń obwodowych.

Ciągły rozwój nowych technologii umożliwia coraz częstsze wykonywanie zabiegów małoinwazyjnych w leczeniu schorzeń naczyń obwodowych. Lekarze angiolodzy mogą doskonalić swoje umiejętności na stymulatorach, co pozwala na zdobycie przez nich doświadczenia przed użyciem metod leczenia u pacjentów. Techniki obrazowania, które są możliwe dzięki wyspecjalizowanemu oprogramowaniu komputerowemu, jak spiralna tomografia komputerowa z trójwymiarową rekonstrukcją, cyfrowa angiografia subtrakcyjna i ultrasonografia wewnątrznaczyniowa, pomogły zapewnić precyzję niezbędną do „minimalnie inwazyjnego” lub wewnątrznaczyniowego leczenia choroby naczyń obwodowych. W przypadku zabiegów małoinwazyjnych istotny jest również szybszy powrót pacjenta do normalnej sprawności i aktywności zawodowej, często możliwy nawet w niektórych schorzeniach tuż po wykonanym zabiegu.

Miażdżyca tętnic obwodowych

Coraz częściej zwężenia tętnic obwodowych, a także zaawansowane niedrożności, dzięki dynamicznemu rozwojowi technik endowaskularnych leczone są metodą angioplastyki wewnątrznaczyniowej. Koncepcja angioplastyki przezskórnej została wprowadzona przez Dottera i Jenkinsa. W 1964 przeprowadzili oni po raz pierwszy udany zabieg rozszerzenia zwężenia przez przepuszczenie serii stopniowo większych, choć sztywnych, współosiowych rozszerzających cewników przez zwężone zmiany naczyniowe. Technika ta została udoskonalona i stała się popularna dzięki wprowadzeniu w 1978 r. elastycznego, dwukanałowego balonu opracowanego przez Andreasa Gruntziga.

Należy podkreślić, że w przeszłości wskazania do angioplastyki naczyń obwodowych były konserwatywne. Podkreślały one unikanie powikłań, które wymagałyby pilnej interwencji chirurgicznej. W ciągu ostatnich lat obserwuje się trend w kierunku liberalizacji wskazań. Stało się to możliwe dzięki rozwojowi nowoczesnych technologii obejmujących między innymi balony i stenty oraz zdobyciu coraz większych umiejętności i dużego doświadczenia lekarzy praktyków. Obecnie wykonuje się leczenie niedrożności poprzez angioplastykę tętnic, która jeszcze kilka lat temu była zarezerwowana wyłącznie do zabiegów chirurgicznych. Spadek częstości powikłań oraz uzyskane dobre efekty lecznicze pozwoliły rozwinąć się angioplastyce wewnątrznaczyniowej w niezależną procedurę terapeutyczną z własnymi wskazaniami i przeciwwskazaniami, która nie jest już tylko alternatywą dla operacji chirurgicznych.

Tętniaki aorty

Metoda leczenia tętniaka aorty metodą endowaskularną za pomocą stentgraftu została opracowana przez Juana Parodiego i Nikolaja Volodosa. Powiększanie się średnicy tętniaka osłabia wytrzymałość jego ściany i może prowadzić do: jego pęknięcia, krwotoku i zagrożenia życia pacjenta. Operacja wewnątrznaczyniowa ma za zadanie zabezpieczyć tętniaka przed pęknięciem na skutek zmniejszenia napięcia jego ściany poprzez skierowanie płynącej pod wysokim ciśnieniem krwi do światła stentgraftu. Stentgraft to specjalna proteza wewnątrznaczyniowa przeznaczona do leczenia tętniaków aorty. Zabieg ten ma szczególne znaczenie u pacjentów nieoperacyjnych lub u chorych, u których ze względu na współistniejące schorzenia operacja wiązałaby się ze zbyt dużym ryzykiem, na przykład pacjentów z niewydolnością krążeniowo-oddechową.

Wskazania do zabiegu endowaskularnego tętniaka aorty ewoluują wraz z rozwojem techniki oraz sprzętu. Przyjmuje się, że około 50-80% chorych z rozpoznanym tętniakiem aorty może być leczonych wewnątrznaczyniowo. Przy kwalifikacji do wszczepienia stentgraftu ważne są warunki anatomiczne tętniaka i aorty, a mianowicie istotne są: odpowiednia długość szyi tętniaka (nie krótsza niż 8 mm), szerokość między ścianami zewnętrznymi (nie może przekraczać 34 mm w badaniu KT), średnica (mniej niż 18 mm), ułożenie szyi w stosunku do osi tętniaka (nie może przewyższać 60°). Do przeciwwskazań do zabiegu implantacji stentgraftu należą również: szyja z okrężną skrzeplin, owrzodzenie miażdżycowe, obecność dodatkowych naczyń, wąski podział aorty, kręte tętnice biodrowe oraz wąskie naczynia udowe.

Czytaj także: Techniki endowaskularne stosowane w leczeniu przewlekłych zwężeń i niedrożności tętnic kończyn dolnych

Komentarze

Nasze strony wykorzystują pliki cookies. Korzystanie z naszych stron internetowych bez zmiany ustawień przeglądarki dotyczących plików cookies oznacza, że zgadzacie się Państwo na umieszczenie ich w Państwa urządzeniu końcowym. Więcej szczegółów w Polityce prywatności.